×

Zorgen voor elkaar

Handouderen..jpg

Zorgen voor elkaar

Opinie | | 122 keer gelezen

“Houd afstand van elkaar, zoveel mogelijk thuiswerken en bij hoesten, niezen, loopneus of koorts: blijf binnen”, een greep uit de  maatregelen die premier Rutte donderdag 12 maart afkondigde. Het was het begin van een serie, die op de dag van schrijven, nog niet ten einde is. 


In het Noorden hebben sommige grote veranderingen in het landelijke beleid wat een geringere invloed. Met een aanzienlijk kleinere bevolkingsdichtheid en een andersoortig bedrijfsklimaat, is het toepassen van bepaalde bepalingen betrekkelijk eenvoudiger. Maar nu niet. Iedere school gaat dicht, iedere ouder met schoolgaande jeugd moet proberen vanuit huis te werken met stuiterende jeugd, die evengoed opgesloten zit. En heb je ook maar een snottebel? Dan zit zelfs een boodschap er niet in.


Afgesloten van de buitenwereld

Ik heb het ook onderschat. De ene na de andere opdracht wordt afgezegd of doorgeschoven en actief achter ander werk aan heeft weinig zin met twee stuiterballen thuis, die ik ook nog eens les moet geven. We weten allemaal hoe het is, want we zitten er allemaal middenin en we kunnen het slechts op afstand met elkaar delen. Dat zijn we niet gewend, onszelf onthouden van ‘gedeelde smart is halve smart, het liefst met een fles wijn’, maar dat vervangen we voor Skypesessies, Facetimen en videobellen via Whatsapp. Dat is anders voor de ouderen, die minder bekwaam zijn met smartphones, tablets en computers. Geen foto’s of filmpjes en geen beeldbelverbindingen. Dat geldt voor groot deel van de ouderen in de verzorgingshuizen, waaronder Talma State in Heeg. Sinds 20 maart zijn zij ook nog eens volledig afgesloten van de buitenwereld.

Hardwerkende zorg

Vereenzaming in opsluiting en er is niets tegen te doen. Voor hen staat buiten de wereld in brand. Gelukkig zijn er de zorgmedewerkers en die werken hard. Dat gaat echt niet meer alleen om de zorg die ze altijd al verleenden, zij proberen ook nog eens het moreel hoog te houden en dat vergt wat van je. Ze krijgen er applaus van het hele land voor. Het lijkt het minste wat je als Nederlander kunt doen als je niet kunt bijspringen waar nodig is. Belangrijker was dat men thuisbleef in afzondering, maar dat terzijde. Dan blijken de overbetaalde gender- en diversiteitsmanagers binnen Nederlandse overheden toch minder cruciaal te zijn. Dat wist de zorg overigens allang. We lijken tijdens zo’n applaus wel een beetje vergeten te zijn dat zij in november afgelopen jaar op het Malieveld moesten staan schreeuwen voor een betere cao. Want toen stonden we niet buiten te klappen en bleven we wél met zijn allen binnen.

 

Hart onder de riem

Een hoop narigheid en de negatieve berichten volgen elkaar in rap tempo op, wat de gemoedstoestand ook niet gunstig beïnvloedt. Wat kunnen we dan doen? In ieder geval proberen diepgaande mistroostigheid binnen de verzorgingstehuizen af te wenden en dat kan ook vanuit huis. Vraag naar elkaar, denk mee met elkaar en steek elkaar een hart onder de riem. De ouderen en kwetsbaren die je niet kunt bezoeken? Bel, schrijf brieven, print foto’s, maak een foto-album en stuur ze met de fysieke post (zolang dat nog mag), maak een familienieuwsbrief en stuur die op of zwaai even voor het raam als je voorbij wandelt.

Saskia en Serge zongen er in de jaren 70 al eens een liedje over: ’t zijn de kleine dingen die het doen.

Kirsten van Loon


Terug